Bulgarian Bazar

De Nederlandse tekst staat lager

Passed lost villages and dilapidated roads we continue our journey to Sofia. We now cover more than 100 km each day. Days filled with cycling, eating and resting. Enjoying the Bulgarian dishes after a day of physical labor is an immense reward. The old Preslav, the first capital of the old Bulgarian empire doesn’t escape our path. Our stop is short as the last straight line to Targovishte lays ahead of us. The night’s rest is welcome after figuring out the route for the next day. The bigger roads (just a single lane) are to be avoided with a bike. Traffic races by without scruples. Biking lanes still needs to be discovered. There is no space for cycles, just as there isn’t for Huntington.

A firm and busy mountain pass takes us up to Arbanisi. The view looking over Veliko Tarnovo, the old capital of the Bulgarian tsardom is beautiful. The descent to the ancient city gate of the fortress Tsarevets, brings us smoothly to a cheap but cozy guesthouse. We can’t refuse the offer and enjoy the historical treasures that this country hides. Unfortunately, we can stay long. The next morning, after a local interview, we cover the first kilometers on the busy road to Sevlievo. Very quickly we decide to avoid this road and start crawling over small climbing and descending inroads to Trojan. Because of an annual fair we are suddenly surrounded by people. An old man on bike passes us by and proposes to takes us to a guesthouse close to the monastery. Bulgarians are sometimes firm, but always helpful. The suns sets rapidly. The monastery is an ideal fifth starting point of this trip. Not the orthodox priests, but the gardener blesses us with some inspirational words.

The highest pass is rapidly becoming a reality before us. We climb to a height of 1230m to reach the valley of Ribaritsa and Teteven. Surrounded by the Balkan mountains we reach our last stop before entering Sofia. Here in Pravets the contrast between poor and rich is very obvious. In a modern resort the richness is flaunting in a classical surrounding. This is above our standard and we chose the calm Spark Hotel. With a filled stomach we leave with the Big Friendly Vladimir to final destination Sofia. Just before the top we discover why there is no traffic along this pass. Not only is there the highway on giant pillars. The old road is also blocked by a pile of rocks. Vladimir doesn’t have to think long and together with him we carry our bikes over the wall. We regain our strength in a Mexaha (inn) before conquering the busy eastern access road to Sofia. Luckily the road changes into a with lane with high buildings. Vladimir shows us the way and suddenly a hoard of photographers are at the ready. Nataliya is delighted to tell our story to the National Bulgarian Television. Yes, we were even on Bulgarian TV. With this stunt she hopes to get the government and the Ministry of Health to refund Huntington medications. And she wont stop here. Together with neurologists she’ll continue to search for people that are affected by Huntington. The search for investors (which is almost impossible in Bulgaria itself) to pay for special homes, adapted furniture, caretakers etc. is her life-mission. Her drive, determination and courage are indescribable. As Belgians, where all the roads are well-paved, we can only make a deep bow. Our cycling trip is only a drop in the ocean, but hopefully our attempts do not pass by unnoticed. We tried to boost the spirits of the families we visited and stirred up hope that change is on it’s way.

The experience was unforgettable and with tired legs but a fullfilled body we can go back to our safe habitat. Thank you all for your ‘Crosscountry4huntington’ support. The money is badly needed to set the first steps to a human existence for Huntington patients in Eastern-Europe.

Eva and Jeroen

——————-

Langs verloren dorpen en vervallen wegen vervolgen we onze weg naar Sofia. We leggen nu afstanden af boven de 100 km per dag. Dagen gevuld met fietsen, eten en rusten. Genieten van de Bulgaarse gerechten na een dag van fysieke arbeid is een immense beloning. Het oude Preslav, de eerste hoofdstad van het oude Bulgaarse rijk ontsnapt niet aan onze passage. Onze stop is kort want de laatste lijn naar Targovishte ligt voor ons. De nachtrust is welgekomen na het uitpluizen van de route voor de volgende dag. De grotere wegen (gewone eenvaksbanen voor de Belgische wegen) zijn best te mijden met de fiets. Het verkeer raast zonder blozen voorbij. En het fietspad moet hier nog worden ontdekt, net zoals er voor Huntington nog geen plaatst is.

Een stevige maar ook drukke bergpas brengt ons boven in Arbanisi. Het uitzicht over Veliko Tarnovo, de oude hoodstad van het Bulgaarse tsarenrijk, is prachtig. De afdaling naar de oude stadspoort van de burcht Tsarevets brengt ons naadloos naar de eigenaar van een goedkoop maar gezellig pension. We kunnen dit aanbod niet weigeren en genieten die avond van de historische schatten die dit land verbergt. Jammer is de tijd beperkt om hier nog meer te ontdekken. ’s Morgens na een lokaal interview aan Tsarevets leggen we de eerste kilometers af langs de drukke weg naar Sevlievo. We besluiten al vlug deze weg te verlaten en kruipen wederom over de smalle stijgende en dalende baantjes naar Trojan. We zoeken een slaapplaats vlak aan het klooster van Trojan. Door een jaarmarkt zitten we plots tussen de drukte van snuisterende mensen. Een oude man fietst ons vlot voorbij en stelde voor ons mee te nemen naar een pension vlak bij het klooster. Bulgaren zijn een beetje stug maar voor ons steeds behulpzaam. Nog wat eten koken en de nacht komt al snel over ons heen. Voor de vijfde startplaats van deze reis is het klooster ideaal. Het zijn niet de orthodoxe priesters die ons zegenen voor onze rit maar de tuinman die enkele begeesterende woorden toespreekt.

De hoogste pas wordt voor onze voeten werkelijkheid. Tot een hoogte van 1230m klimmen we om de vallei waar Ribaritsa en Teteven gelegen zijn, te kunnen bereiken. Omringd door het Balkan gebergte bereiken we onze laatste stop voor we Sofia binnenrijden. Hier in Pravets is het contrast tussen armen en welgestelden zeer duidelijk. In een modern reusachtig resort wordt er gepronkt met weelde in een klassiek kader. Dit is boven onze standaard en we kiezen voor het rustigere Spark hotel. Met een goed gevulde maag vertrekken we samen met de Grote Vriendelijke Vladimir naar de laatste bestemming, Sofia. Net voor de top van de beklimming is het duidelijk waarom er geen verkeer langs deze pas rijdt. Enerzijds door de autosnelweg die met indrukwekkende pilaren over de pas springt maar anderzijds is er een muur van rosten die de oude weg verspert. Vladimir blijft niet bij de pakken zitten en samen met zijn kracht heffen we de fietsen over de muur. Even op krachten komen in een ‘Mexaha’ (taverne) voor we de drukke oostelijke toegangsweg naar Sofia bedwingen. Rijden op een viervaksbaan is een ervaring maar niet echt een aangename. Gelukkig wordt deze omgevormd naar een brede laan tussen hoge gebouwen. Vladimir toont ons de weg en plots staat er een horde fotografen klaar in de aanslag. Nataliya is verrukt om ons verhaal op de Nationale Bulgaarse televisie te kunnen brengen. Ja, wij waren zelf op de Bulgaarse Televisie. Hierdoor hoopt ze de regering en het ministerie van volksgezondheid bereid te krijgen medicatie te laten terug betalen. En ze zal het niet hierbij laten. Samen met neurologen zal ze verder op zoek gaan naar mensen die getroffen zijn door Huntington. Het zoeken naar investeerders (wat bijna onmogelijk is in Bulgarije zelf) om speciale tehuizen, aangepaste zetels, verzorgers, enzovoort… te betalen is voor haar een levensmissie. Haar gedrevenheid, vastberadenheid en moed in dit land dat nog stilstaat na het communisme zijn onbeschrijfelijk. Als belgen waar al deze wegen al geplaveid zijn, kunnen we enkel een diepe buiging maken voor haar. Onze fietstocht door Bulgarije is maar een druppel op een hete plaat maar hopelijk verdwijnt ons rookpluimpje niet onopgemerkt. Voor de bezochte en aanwezige families zijn wij een hart onder de riem en is de hoop weer even aangewakkerd dat er verandering op komst is.

De ervaring was onvergetelijk en we kunnen met vermoeide benen maar een voldaan lichaam terug naar onze veilige habitat. Dank voor uw ‘Crosscountry4huntington’ steun. Het geld is broodnodig om de eerste stappen te kunnen zetten naar een menswaardiger bestaan in Oost-Europa.

Eva en Jeroen

DSC_1176

DSC_1180

DSC_1185

DSC_1204

DSC_1215

DSC_1222

DSC_1227

DSC_1234

DSC_1267

DSC_1282

DSC_1311

DSC_1325

DSC_1348

DSC_1351

Advertenties

2 Reacties op “Bulgarian Bazar

  1. Hey Jeroen,
    ge zijt en blijft nen kastaar he! Alweer op tocht op je ijzeren ros voor het goede doel: je moet het maar doen: chapeau! Veel plezier samen ‘on the road’!!
    Groetjes Els

  2. Hallo Eva & Jeroen wat een tocht alweer. Jullie worden BE’s = beroemde Europeanen maar…… dit niet voor jullie zelf maar voor Huntington dus…méér dan lovenswaardig. Ik heb zelfs de indruk dat niet alleen de beenspieren maar eveneens de mondspieren met al die speciale benamingen behoorlijk zullen getraind zijn.
    Dankjewel voor het mogen mee beleven en…wij zorgen er wel voor dat het ietsje meer dan een “rookpluimpje” is.
    Ik ben er zeker van jullie nu al “broeden” op nieuwe avonturen voor iets wat duidelijk een levensdoel is geworden.
    Zeer vele groetjes en graag tot…
    Lili & Dirk

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s