Right a head and left behind

Nederlandse tekst zie lager.

After a nice breakfast, I want to say goodbye to the Acacia gang, but at first I can’t find them. Outside however, all the enthusiasts are there. When I set off, they all wave full of passion and joy. A pleasant path leads me through the dunes towards Den Hague. The inhabitants of the Huntington Department at the Expertise Center Gulden Huis are ready for me outside. The Gulden Huis is specialized in caring for people with the disease. They offer residential care, support to family of those who live independently as well as general advice and day care.

I do my story with a cup of coffee at hand and listen to their stories. One of the residents even gives me a tour of the building. The special computers immediately strike my interest. Lower keys ensure you don’t glide from the keyboard. Also the special elevator to get in and out of the bath are remarkable. They even have the opportunity to get patients in a waterbed using an “iron” nurse.

Before I take the ferry for the next part of the trip, I meet my parents. Also Ward and Annick came along, all the way from Rotterdam. It’s a pleasant Sunday afternoon and it is nice to catch up on everything. I say goodbye to my mom and dad with the mega-ferry that takes me off the mainland of Europe. Strengthened by this visit, I am completely ready for Great-Britain.

Joined by the sun, I ride via sometimes very steep coastal road towards Scotland. Slow but steady I am getting closer to my goal. The different warmshowers are fantastic to get to North Berwick. Straight onwards across every obstacle the end is getting closer. The 10.000 km on the bike have been reached! WAAW!!! I am curious if I will be able to get the same amount of money for this cause.

What will I still experience and who will I still encounter? Just for that I keep ongoing. Every day I leave a warm welcome behind and ride on till the next meeting.

————————

Na een gezellig ontbijt wil ik afscheid nemen van de bende van Acacia, maar het is aanvankelijk even zoeken naar iedereen. Buiten vind ik echter snel iedereen terug, de enthousiastelingen. Bij mijn vertrek zwaaien ze me vol vreugde en passie uit. Een aangenaam pad leidt me door de duinen richting Den Haag. De bewoners van de Huntington afdeling in het Expertisecentrum Gulden Huis staan net als op vele andere plaatsen buiten klaar. Het Gulden Huis is gespecialiseerd in de zorg voor mensen met de ziekte van Huntington. U kunt enerzijds bij hen wonen, anderzijds kunnen de mensen ook door zijn/ haar familie ondersteund worden, mochten ze zelfstandig wonen. Daarnaast bieden ze ook nog advies aan en een dagbehandeling.

Mijn verhaal vertellen doe ik met een bakje troost en ik luister naar wat zij hebben meegemaakt en honderduit vertellen. Door één van de bewoners word ik eveneens rondgeleid. De speciale computers vallen me direct op. Verzonken toetsen zorgen ervoor dat je niet van de toetsen glijdt. Ook de speciale lift om in bad te gaan vind ik bijzonder. Tot slot hebben ze de mogelijkheid om met een” stalen verpleger” personen in het waterbed te krijgen.

Voor ik de ferry opga om het volgend deel van de tocht aan de andere kant van het continent te vervolgen heb ik het genoegen om mijn ouders te zien. Ook Ward en Annick zijn van de partij. Zij zijn speciaal afgekomen naar Rotterdam. Het is een gezellige zondagnamiddag. Kunnen bijpraten over van alles en nog wat doet deugd. Afscheid nemen van mijn mama en papa doe ik aan de mega-ferry die me mee zal nemen. Het vaste land van Europa laat ik ver achter. Door het weerzien ben ik gesterkt, ben ik helemaal klaar voor Groot-Brittannië.

Met het gezelschap van de zon rij ik via de soms wel stijle kustwegen richting Schotland. Rustig maar gestaag geraak ik dichter bij mijn doel. De uiteenlopende warmshowers overnachtingen zijn fantastisch om zo richting North Berwick te trappen. Recht vooruit over elk obstakel komt het einde dichterbij. De 10000 km per fiets zijn binnen. WAAW!!! Benieuwd of ik ook zo veel zal kunnen ophalen voor dit goede doel.

Wat ga ik nog meemaken en wie kom ik nog tegen? Daarvoor alleen al blijf ik maar doorgaan. Elke dag laat ik immers een hartelijke ontvangst achter en rij ik door naar een volgende ontmoeting.

DSC_0940

DSC_0941

DSC_0943

DSC_0944

DSC_0945

DSC_0946

DSC_0953

DSC_0956

DSC_0963

DSC_0965

DSC_0968

DSC_0972

DSC_0974

Advertenties

3 Reacties op “Right a head and left behind

  1. Beste Jeroen, je doet het schitterend. Nog veel moed en mooie momenten! Groetjes Geert

  2. dag jeroen,, dit is meer dan een proficiat waard. Je doet dit heel, heel erg goed. Veel groeten, ook van Katrin en Michaela, ik had ze aan de lijn. Ook van alle andere bekenden.
    Bea en Emma

  3. Hey el Capitano,
    10.000 km onvoorstelbaar! Toen je vorig jaar op weg naar Rome vertelde over je plannen, dacht ik (en waarschijnlijk nog anderen) ‘die is zot, dat kan niet…’ maar je hebt het toch maar gedaan!
    I take off my hat and greet you with respect!
    Geniet nog van de laatste weken, en denk eraan: blijven eten en drinken!
    Groetjes Van Ignaas, Els en de kids

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s