On my way

De Nederlandse tekst staat beneden

I will remember crossing Norway for a long time to come. The journey was extremely tough, but incredibly beautiful. The height differences were huge. Luckily the weather gods decided to drop their rain somewhere else. Norway is a hard country, but once you make contact the Norwegians are very open and helpful.

I leave early in the morning at the other side of Bergen to stop in the afternoon at Olaviken . Nina, head of the Huntington Unit, Linda, physiotherapist, and Ivar, head of the home are ready to welcome me. Full of pride they show the new structure for Huntington that will be ready in February. There will be place for 10 occupants. For now they are ok in the adjoining rented buildings of the local commune. Linda explains me how she eases the communication with the patients through video. She takes the opinion and needs of each resident very important. Every week there is meeting where the residents can express their needs. Nina is in full expectation to move to the new Huntington house. More space and better adapted accommodation will benefit everyone.

I have a bit of time to rest and maintain my bike. Before I leave, the local newspaper accepted the invitation of Livar. The 8000km are a fact! Even if the legs aren’t fully ready yet, I ride to the south of Norway taking the North Sea Route. The landscape is flatter but cycling through this country remains a special experience.

I am forced to take the last part to Stavanger with the bus. The driver informs me about the coming tunnels and the ferry. I follow his advice to take these obstacles in one go. This way I can rest enough for the last part of Norway. After a evening warmshowers with an American who brews his own beer, I am ready for the last showdown. Two long trips await before I can take the ferry to the completely different landscape of Denmark.

——————–

Het doorkruisen van Noorwegen zal me nog lang heugen. De oversteek was loodzwaar, maar fenomenaal mooi. De hoogtemeters die ik de voorbije dagen heb overwonnen waren immens. Gelukkig hebben de weergoden beslist om de regen ergens anders te lossen. Noorwegen is een hard land, maar eenmaal je contact legt, zijn de Noren zeer open en behulpzaam.

Ik vertrek vroeg in de morgen aan de andere kant van Bergen om voor de middag halt te kunnen houden in Olaviken . Nina, hoofd van de Huntingtonafdeling, Linda, ergotherapeut, en Ivar, hoofd van het tehuis, staan klaar om me te ontvangen. Ze tonen vol trots de nieuwbouw voor Huntington die in februari klaar zal zijn. Er zullen 10 bewoners gehuisvest worden. Voorlopig redden ze zich nog goed in de aanliggende gehuurde gebouwen van de lokake gemeente. Linda vertelt me hoe ze hier via video-opnames de communicatie met de bewoners vergemakkelijken. De mening en behoeftes van elke bewoner nemen ze zeer ernstig. Elke week is er een vergadering waarop de bewoners hun wensen kunnen uiten. Nina is in volle verwachting om naar het nieuwe Huntingtonhuis te kunnen verhuizen. Meer ruimte en aangepaste accomodatie zal voor iedereen heel erg deugd doen.

Ik heb even tijd om te bekomen en mijn fiets een onderhoudsbeurt te geven. Voor ik vertrek is de lokale krant ingegaan op de uitnodiging van Livar.
De 8000km zijn een feit! Al zijn de benen er nog niet helemaal klaar voor, na een kort bezoek aan Bergen rij ik naar het zuiden van Noorwegen langs de Noordzeeroute. Het reliëf is minder maar het blijft een speciale ervaring om door dit land te fietsen.

Ik ben genoodzaakt het laatste stuk naar Stavanger met de bus te doen. De buschauffeur informeert me over de aankomende tunnels en de ferry. Ik ga in op zijn raad om deze opstakels in één keer te overbruggen. Hierdoor kan ik volledig uitrusten voor het laatste deel van Noorwegen. Na een avondje warmshowers bij een Amerikaan die zijn eigen bier brouwt, ben ik klaar voor de laaste krachtmeting. Twee lange tochten wachten me op voor ik de ferry kan nemen naar het totaal tegenovergestelde landschap van Denemarken.

DSC_0767

DSC_0769

DSC_0772

DSC_0775

DSC_0777

DSC_0792

DSC_0793

DSC_0798

DSC_0799

DSC_0804

DSC_0805

DSC_0806

Advertenties

2 Reacties op “On my way

  1. Dag Jeroen,
    gij zijt nogal enen he zeg! Je klinkt nog steeds mentaal sterk, iets waar ik alleen maar mijn zomerhoedje voor kan afnemen! Chapeau!
    Wat jij doet voor deze mensen is super en oh zo belangrijk! De afgelopen maanden hebben me persoonlijk geleerd, door het herseninfarct van mijn papa, dat gespecialiseerde hulp zeer belangrijk is voor alle patiënten. Ik zou me niet kunnen voorstellen dat er niets of niemand voorhanden was om zijn ziekte aan te pakken…
    Dus nog heel veel sterkte en plezier bij het verderzetten van je ongelofelijke tocht!
    Veel groetjes van Ignaas en de kids,
    dikke knuffel Els

  2. Gegroet Jeroen en P R O F I C I A T met de 8000.
    Noorwegen heeft zich met z’n hoogten en laagten blijkbaar duidelijk in je fietshart gegrift. Maar vooral de verhalen samen met en door al de zorgenden zullen nog beklijvender zijn, daar twijfel ik niet aan.
    De Noorse “home Marjorie” zal in febr. 2015 alweer een – jammer genoeg nog kleine – zeer waardevolle aanvulling zijn van het omkaderen van de Huntingtonpatiënten.
    Via Denemarken kom je langzaam maar zeker in de richting van het “Vlakke Land” maar uiteraard…doe je nog de oversteek van het Kanaal want…je missie moet en zal slagen. Zonder twijfel.
    Hou de pedaaltred soepel en…..zoals je zelf altijd zegt….blijven drinken hé Capitano.
    Ons Kato zou zeggen….dikke duim.
    Lili & Dirk

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s