Safe in Sweden

English text below

Vroeg in de morgen rij ik de ferry uit. Met de regen in mijn nek word ik met spandoek onthaald in het Nättsländan. Dit zorgcentrum met huntingonafdeling ligt aan de brug naar Denenmarken nabij Mälmo. Marguerite werkt al haar volledige carrière met deze desastreuze ziekte en vertelt me over het centrum. De fysiotherapeut is jong en gedreven. Hij schoolt zich bij om het de patiënten zo comfortabel mogelijk te maken. De psychiatrisch verpleegster licht voor mij het zorgbeleid in Zweden toe: Er is een uitgebreid zorgsyteem, ook mensen uit landen in conflict en armoede kunnen hier veilig zijn. We kunnen nog zoveel verbeteren en blijven zoeken naar een systeem dat voor nog meer mensen instaat. Spijtig genoeg is ook in dit land het sociaal beleid minder belangrijk en is er een tekort aan opvang en financiële middelen om het beleid staande te houden en verder uit te werken.

De dag vroeg starten, zorgt dat je veel kan doen. Zo heb ik tijd om Tess te ontmoeten in Båstad. Zij is op verschillende vlakken voor Huntington actief, en ook drager van het onverbiddelijke gen. Gesteund door de wind doe ik hiervoor graag wat extra kilometers. In de mondaine badplaats wordt aan het einde van de maand een voetbalwedstrijd met de nationale bronsen ploeg uit 1994 georganiseerd. Ze spelen voor 4 goede doelen, en de Zweedse Huntington Associatie is er een van. Elke publiciteit die ze kunnen gebruiken is belangrijk, dus verschijn ik hier even om de pers te kunnen strikken. Fantastisch om zulke mensen te kunnen ontmoeten!

Landinwaarts arriveer ik in Furuviken waar Ole zijn vestiging toelicht. Voor hem is het hebben van een eigen keuken belangrijk. Het heeft vele voordelen en hij doet er alles aan om deze te behouden. Ik kom nog te weten dat de hechte enthousiaste personeelsgroep in de huntingtonafdelingen heel essentieel is, en kan dat aan de levende lijve ondervinden. Mijn aangeboden slaapplaats is een zelstandig-wonen-appartement in Markaryd. Na 2 maanden van fysieke en mentale inspanning heb ik even een eigen woonst om tot rust te komen. Maar er staat nog van alles op stapel en de wind duwt me wederom verder doorheen Zweden.

Veilig en nat arriveer ik op de Nationale feestdag in Götebörg, maar een warme koffie zorgt voor een warm welkom. Annette, tandarst, werkt preventief met huntingtoners om complicaties te voorkomen. Carina, die deze 4 jaar jonge associatie hielp tot stand komen, is blij om de neef van haar goede vriendin Bea te ontmoeten. En… wordt vervolgd.

————————-

Early in the morning I exit the ferry. With the rain behind me, I am welcomed by a banner in Nättsländan. This care center with a Huntington section lies at the bridge to Denmark next to Mälmo. Marguerite has invested her career in this disastrous disease and explains me how the center works. The physiotherapist is young and driven. He takes extra lessons in order to make life as comfortable as possible for the patients. The psychiatric nurse explains caring policies in Sweden: There is a extensive system, also people from countries in conflict or poverty can be safe here. We can still improve a lot and keep looking for a system that provides for more people. Unfortunately also in this country, social policy is a less important priority and there is still a lack of care and financial means to keep the system running and extend it.

Starting the day early allows you to do a lot. This way I have time to meet Tess in Båstad. She is active for Huntington in different ways and herself carrier of the ruthless gene. Backed by the wind I willingly make a few extra kilometers. At the end of the month a soccer game with the national bronsen ploeg uit 1994 will be organized in this mundane resort. They play for 4 charities and the Swedish Huntington Association is one of them. Every publicity they can get is important, so I appear briefly to talk to the press. It is fantastic to meet these kind of people!

Landward I arrive in Furuviken where Ole shows his infrastructure. For him, having an own kitchen is paramount. It has a lot of advantages and he is doing everything it takes to keep this one. I learn that a close-knit and enthusiastic team in the Huntington sections is essential and I experience it directly. The sleeping place I am offered is a independent-living-apartment in Markaryd. After 2 months of physical and mental endeavors I have a place for myself and can rest for a brief moment. But there is still plenty to do and the wind pushes me further through Sweden.

Safe and wet I arrive at the national holiday in Götebörg, but a warm coffee makes for a warm welcome. Annette, dentist, works preventively with Huntingtonners to avoid complications. Carina, who helped bring to life the 4 year old association, is happy to meet the cousin of her good friend Bea. And… to be continued.

DSC_0568

DSC_0569

DSC_0570

DSC_0575

DSC_0576

DSC_0578

DSC_0580

DSC_0586

DSC_0589

DSC_0597

DSC_0602

DSC_0603

Advertenties

4 Reacties op “Safe in Sweden

  1. Hey Jeroen,
    hoe snel wisselen de culturen zich af voor je ogen, benen en hoofd!
    Op de mededeling ‘Jeroen is in Zweden’ regeerde Lies geweldig laconiek en met ontzag in haar stem: “Nu al!”. Zij heeft geen besef van de inspanning en moeite dit kost, en wij waarschijnlijk ook niet. We kunnen alleen met grote ogen kijken naar de ongelofelijke tocht die jij maakt. Met grote ogen en een enorme ontzag en bewondering! Blijven gaan he man en … blijf genieten van de zonsondergang!
    Veel liefs uit België van Ignaas, Els en de kids

  2. hey broertje,
    Even tussendoor, we denken aan jouw hoor.
    Je doet dat goed en ik lees je blog regelmatig. Prachtig om te zien wat je allemaal meemaakt.
    Groetjes, Karen en ookwel een beetje van Stijn en Ella

  3. Respect Jeroen, met de vuist vol overtuiging op het hart dat je met waardering en warmte in zich draagt. Wellicht heb je af en toe al eens een vuist moeten maken maar…maak er vooral om al die formidabele momenten in te sluiten zodat be-leving nog vele jaren na-leving kan en mag worden.
    Geniet nog van het Noorden en alles wat het te bieden heeft en geef je bewonderenswaardige missie verder door.
    Zeer vele rugduwende groeten al ben ik er zeker van dat je voor elke meter echt zelf wilt trappen….zo kennen we onze Capitano hé.
    Tot…..
    Dirk

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s