Wahnsinn in Österreich

Het mooie weer is even moeilijk te lokaliseren. Mijn lichaam wordt daardoor en door het ruige landschap zwaar beproefd, maar met het vooruitzicht om Europa verder te verkennen, blijf ik koppig de trappers ronddraaien. De witte bergen verdwijnen en veranderen langzaam in groene heuvels. Waanzin is het, volgens de boerin bij wie ik mijn tentje opsla. In de regen gaat mijn tocht verder richting Schlosshaus. Het Landspflege- und Betreuungszentrum is mijn volgende stop. Dit centrum heeft als enige in Oostenrijk een speciale afdeling voor Huntingtonpatiënten. Die is tot stand gekomen dankzij de gedrevenheid van Jochen Puchner. Na jaren van geduld begint het hier best goed te draaien. De 11 kamers zijn niet specifiek ontworpen voor de noden van Huntingtonpatiënten, maar met wat Oostenijkse vindingrijkheid zijn de accommodaties echt vooruitstrevend: bedrandbescherming en valmatten met sensoren, verstevigde en verzwaarde zetels, rookhulpmiddelen en gezelschapsspelen voorzien van magneten. Ook wordt hier veel aandacht besteed aan activiteiten: muziektherapie, houtatelier, bioscoop… Het is een bijzondere plek, maar in Oostenrijk zijn er nog 8 andere departementen waar er nog geen opvang bestaat, hoewel er zelfs in dit departement er een tekort is. Ze hebben hier al een lange weg afgelegd, maar ze zijn zeker nog niet halfweg, net als ik in deze tour.

Het is belangrijk dat de patiënten zelf nog kunnen bepalen wat ze willen. Niet afhankelijk zijn, maar deel uitmaken van een thuis waar ze kunnen beslissen over dagdagelijkse dingen: kiezen wanneer je opstaat en wat je eet, leven en niet geleefd worden, zelfs in deze harde omstandigheden.

Dicht bij de Donau vecht ik tegen de wind en vaart mijn trouwe tweewieler richting Duitsland. Daar heeft Michaela Duitsland warm gemaakt voor mijn project. Ik rust nog even uit bij een gezin dat verbaasd is over de afstand die achter me ligt en weg die nog moet komen.

The nice weather is momentarily hard to be found. My body is put to the test, even more by the rough landscape. But with the perspective of discovering the rest of Europe, I keep pushing on the pedals. The white mountains disappear and slowly turn into green hills. It is madness, according to a farmer who lets me pitch my tent. In the rain I continue towards Schlosshaus. The Landspflege- und Betreuungszentrum is my next stop. This center is the only one in Austria that has a ward specialized in Huntington-patients. It came to live thanks to the willpower of Jochen Puchner. After years of patience it starts to run smoothly. The 11 rooms are not designed for the needs of Huntington-patients, but with some Austrian inventiveness these accommodations are truly advanced; protection for the bed edge, mats with sensors, strengthened sofa’s, smoking appliances and games equipped with magnets. Also here there is a lot of attention for activities: music-therapy, a workshop for wood, a theater… It is an extra-ordinary place, but in Austria there a further 8 departments where there is still no care. They might have gone a long way, but they are still not halfway. Just like me.

It is important that the patients can determine themselves what they want. Not to be dependent, but to be part of a home where they can decide about daily things: deciding when to get up or what you eat, to live and not to be lived, even in these hard circumstances.

Close to the Donau I fight against the wind and my steal horse is riding towards Germany. There Michaele made people enthusiastic for my project. I rest for a bit with a family that is surprised by the kilometers behind and the ones still to go.

DSC_0412

DSC_0410

DSC_0413

DSC_0417

DSC_0419

DSC_0420

DSC_0421

DSC_0424

DSC_0425

Advertenties

2 Reacties op “Wahnsinn in Österreich

  1. Gegroet Jeroen
    Dankjewel voor je alweer doelvorderende update.
    Ik hoop van harte dat je spoedig het fietsweer dat wij hier onder de wielen geschoven krijgen eveneens moogt ervaren zodat het trappen toch iets makkelijker gaat. Uit je verslag blijkt duidelijk dat men in Oostenrijk nog heel wat werk aan de winkel heeft om het home Marjoriemodel te evenaren. Maar….het is zéker de moeite waard dat men er – al is het met beperkte middelen – nu al werk van maakt voor de patiënten met oog voor hun levenscomfort.
    Laat ons hopen dat bij het rood kleuren van de bolletjes zondag aanstaande, er tevens gedacht wordt aan het welzijn van alle langdurige zieken en hun zorgenden.
    Nog veel courage Jeroen de helft wenkt maar weet….voor mij ben je al super geslaagd.

  2. I’ve been on the several evenings out since setting up my zixiutangbeepollen-loss, drunk 50 percent a bottle of vodka each time, and i’m nevertheless undertaking just fine. Just will not do it each individual evening 😉

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s