Arrivederci Italië, dober dan Slovenië

De Italiaanse cappuccino en croissants laat ik achter mij. Ik fiets nog genietend langs het Gardameer en heb het genoegen om te overnachten bij een Annemie uit België. Samen met haar Italiaanse vriend hebben ze aan de voet van de Dolomieten een stek gevonden. Het fietspad leidt me door deze groene vallei. Het is een verademing om langs de stijle flanken van Zuid-Tirol te fietsen na het drukke Milaan en Brescia. Met een Prosecco als afsluiter zijn de laatste kilometers in Italië beklonken. Zo maak ik plaats voor de doortocht van de Giro. En met hun slogan rij ik dit prachtige land uit: 3500 km zonder 1 liter benzine.

Om op tijd voor de Sloveense Pers te verschijnen neem ik de trein naar Gorizia en steek ik met de camera voor mijn neus de grens over. Nadien spring ik in de net op tijd vol getankte auto van Rudi en Anka. Ze haddden mijn bezoek een dag eerder gepland en zo ben ik genoodzaakt mijn eerste kilometers door Slovenië van achter een autoruit te beleven.

Hier wordt ik ontvangen in het gloednieuwe tehuis DEOS waar de 2 zonen van Rudi wonen. Door zijn persoonlijke betrokkenheid is hij de voorzitter van de Sloveense Huntington Associatie geworden. De pers is ook aanwezig en is geboeid door mijn project.

Maar hierbij houdt het niet op. Bea De Schepper, voorzitter van Europese Huntington Federatie en Dirk Liessens, Psychiater en hoofd van UPC, maken een korte maar voor mij zeer aangename tussenstop in Ljubljana. Ze gaan samen met Rudi naar Bosnië waar ze een ontmoeting hebben met een neuroloog. Contacten leggen om een nieuwe Associatie op te richten is hun doel. Hopelijk hebben ze evenveel succes als in Bulgarije. Daar is 2 weken geleden officieel een nieuwe Associatie opgericht. In Roemenië daarentegen is het nog niet gelukt om de juiste personen bij elkaar te krijgen. Maar opgeven doet mijn tante niet.

Ik zet mijn tocht verder op de dag der mama’s richting Oostenrijk. De mijne is geduldig thuis aan’t wachten op mijn terugkomst maar voor Anka is dit een uitgelezen moment om me te verwennen met uitgebreid ontbijt en stevig lunchpakket. Daarme gesterkt, ben ik klaar voor de komende natte en koudere dagen in Oostenrijk.

I leave the Italian cappuccino and croissants behind me. I bike along the lake Garda and have the pleasure staying a night at Annemie from Belgium. Together with her Italian boyfriend they found their place at the feet of the Dolomites. The biking lane guides me through this green valley, zuite a relief coming from Milan and Brescia. With a Prosecco to finish it off, I exit Italy and make room for the Giro d’Italia. And I part with there slogan: 3500 km with 1 liter of gaz.

In order to meet the Slovenian press in time, I take the train to Gorizia. Afterwards I jump into the car of Rudi and Anka. They planned my visit a day early and so I am forced to spend my first kilometers through Slovenia behind a carwindow.

I am welcomed in the brand new home DEOS where the sons of Rudi live. By his personal involvement he has become the president of Slovenian Huntington Association. The press is present and interested.

And it doesn’t stop here. Bea De Schepper, president of Europese Huntington Federatie and Dirk Liessens, psychiatric and head of UPC, make a quick but pleasant stop in Ljubljana. Together with Rudi they are going to Bosnia to meet a neurolog. They are making contacts in order to start a new association. Hopefully they are as successful as in Bulgaria. 2 weeks ago a new association was formally founded. In Rumania they haven’t found the right persons yet. But my aunt is not about to stop.

I continue my journey on the day of mom’s towards Austria. Mine is waiting patiently at home, but for Anka this is an excellent moment to spoil me with a copious meal and a big travel lunch. I am ready for the colder and wetter days ahead in Austria.

DSC_0326

DSC_0356

DSC_0370[1]

DSC_0369[1]

DSC_0365[1]

DSC_0373

DSC_0379

DSC_0387

DSC_0389

DSC_0392

DSC_0393

DSC_0395

DSC_0400

DSC_0404

Advertenties

2 Reacties op “Arrivederci Italië, dober dan Slovenië

  1. Hey Jeroen,
    gij zijt toch ne krak zenne!
    Ik merk dat je ongelofelijk geniet én ontzettend veel teweeg brengt bij andere mensen. Ontroerend is dat. Chapeau! Blijven gaan, hé!
    Vele groeten van Ignaas, mij en de kids!
    Els

  2. Hey Jeroen,
    Eindelijk neem ik de tijd om eens te reageren. Ik volg je blog zowat dagelijks en benijd je. Al zal het wel niet altijd makkelijk zijn, het is ongetwijfeld een unieke ervaring. Ik bewonder bovendien je doorzetting om die Huntington heisa te trotseren. Al die ontmoetingen, plichtsplegingen en zo, niet helemaal m’n ding. Fysiek hoop ik dat alles goed zit.
    En ja, ik moest het je nog eens laten weten zeker. Na lang twijfelen denk ik je toch maar niet te gaan vervoegen in Schotland. Het wordt te complex qua timings en verplaatsingen, vrees ik. Ik heb met Ivan Schotland afgestapt en kan er wel even mee door. Ik zoek wel een andere uitdaging.

    Bedankt dat ik een beetje mee mag genieten. Hou moed en geniet veel.
    Groeten,
    Geert E.

    PS. Welke fietsnavigatie app gebruik je nu ? Content ?

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s