l’Alpe Antistatique

Het landschap verandert langszaam en zo vervolgt deze tocht door één van de verbluffendste fenomenen op aarde: De Alpen. Ze rijzen op en vormen statische monumenten rondom mij. De gekozen weg kronkelt doorheen dit schouwspel van rotsen. De dagen nemen een vaart en ik sla mijn tent op aan de voet van de Col De Larche die voor mij de oversteek naar Italië mogelijk maakt. Na een koude nacht en gewaarschuwd voor het slechte weer stamp ik mijn fiets richting Italië. De baan is nat en al snel wordt de hevige regen vervangen door neerdwarrelende sneeuwvlokken. Alsof ik de hemel bereik en een sterrentapijt zachtjes neerdaalt. Vermoeid maar voldaan kom ik op het hoogste hoogtepunt van mijn reis.

Het toeval wil dat er toch wel 2 verkleumde rondtrekkende fietsers boven op deze col staan. Zij hebben deze morgen het geluk gehad een lift te krijgen tot op de top maar fietspech dwarsboomde het voortzetten van hun reis. Met wat fietsherstelmagie lap ik de beschadigde buitenband op zodat deze de afdaling (en misschien de rest van hun reis) kan overleven. In de afdaling word ik op de proef gesteld door de bijtende kou. Met verkleumde vingers en een bevroren aangezicht strompel ik in de eerste herberg binnen. Voor de vrouw des huizes is het duidelijk wat ik nodig had en nadat ik terug op krachten ben gekomen zet ik mijn verkenning van Italië voort. Het geluk is aan mijn zijde en ik breng de nacht door samen met drie reizende straatmuzikanten in een lekker warme slaapplaats, waar ik al mijn natte kledij kan drogen. Met de woorden van Alexandra David-Neel neem ik afscheid van het Goddelijke Frankrijk: ‘Marche à l’etoile. même si elle est trop haute’.

The landscape changes slowly and I arrive at one of the most amazing phenomena of this world: the Alps. They are like a monument rising around me. The choosen road meanders through the rocks. The days fly by and I pitch my tent at the feet of the Col De Larche. After a cold night and with a warning about the coming bad weather, I push forward to Italy. The road is wet and soon the pouring rain changes into snow. Like I am getting closer to heaven and a carpet of stars is coming down. Tired but satisfied I arrive at the highest point of my trip.

Faith has it that there are two other numbs bikers at the top of the hill. They were smart and took a lift up, but a mechanical problem halted their trip. With some spit and bikemagic, I fixed their outer tube so it could survive the decent (and maybe even the rest of the trip). During the decent I am hit by a sharp cold. With cold fingers and a frozen face I stumble in the first inn. The lady of the house didn’t take long to realize what I needed. After regaining my wits, I continued exploring Italy. Luck was at my side and I spent the night with some traveling streetmusicians and was able to dry my clothes. With the words of Alexandra David-Neel I say goodbye of the divine France: ‘Walk to the stars, even when it seems to high’.

DSC_0277[1]

DSC_0281[1]

DSC_0288[1]

DSC_0289[1]

DSC_0290[1]

DSC_0297[1]
DSC_0302[1]

DSC_0308[1]

DSC_0312[1]

DSC_0315[1]

DSC_0320[1]

Advertenties

Een Reactie op “l’Alpe Antistatique

  1. Voor de vrouw des huizes is het duidelijk wat ik nodig had….. Jeroen toch, foei…

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s