Marjorie is de max

Oostakker is al vroeg wakker. De St. Jozefstraat is onverwacht onrustig voor een zaterdagmorgen. School op zaterdag? Moeilijk want de paasvakantie is net begonnen. En toch, tal van leerkrachten verzamelen aan de roden hekkens van de Glorieux-campus.
Wachten op… neen, niet Godot! Op onze collega Jeroen. Hij geeft de aftrap voor zijn huzarenstuk: 10000km dwars door Europa.

Waarom toch? Hoe kan je het zo gek bedenken? Jeroen moet dan toch wel een zeer bijzondere reden hebben. Het loont om even de eerste rit te volgen en veel zal duidelijk worden.

Om 10u klinkt het onvermijdelijke fluitsignaal. Liefst twintig ‘medetrappers’ willen Jeroen op gang trekken. De pers was er: geschreven en TV. Dus toch wel belangrijk, zo lijkt het toch.

Een eerste stop na 20km leverde een koffie en een koek op. De Nieuwe Stationsstraat was dus even onveilig. Maar de Schelde en zijn jaagpaden nodigden uit om snel weer te vertrekken. Nog 20km verder wachtte onze onvermijdelijke volgwagen met de al even onvermijdelijke pistolets met kaas. Een derde stop leverde een banaan of appel op. Hoera: op naar de laatste etappe.

Het terras ‘Op den berg’ blaakte in de zon en een gezond streekbiertje was meer dan verdiend. Nog 2 km scheidden ons van het doel van deze rit.

Ik moet even nadenken hoe hun namen alweer zijn. De bewoners van de Kerselaarlaan 27-29.

Maar even doordenken, heel even maar, leert mij dat Rita hotelbediende en daarvoor reizen organiseerde. Nu rijdt ze op een duofiets…

En Christine, zij stond vroeger voor de klas. Marleen zorgt nu voor de plantjes en heeft een bijenhotelletje. Vroeger leverde ze haar best krachten aan de Damiaanactie en andere goeie doelen zoals de Chiro. Karel bouwde ooit bussen bij Van Hool in Koningshooikt. Waarschijnlijk komen de kinderen morgen op bezoek.

Een verzameling van 10 mensen ten prooi aan de ziekte van Huntington die verzorgd worden in Home Marjorie.

Wie hen nooit bezocht kent de vreugde niet dat een “vreemd’ bezoek hen bezorgt. Zoals wij. Wij wisten het wel van Jeroen, onze Ganda-Roma captain. Hij heeft drie familieleden Huntington-patiënten.

Maar zo lang je ze niet ontmoet hebt geef je je er geen rekenschap van hoe gezond je zelf wel bent.

En toch, we noteerden deze erg verwonderlijke uitspraak: “Ik ben toch zo gelukkig dat jullie hier zijn. Jullie zijn mijn vrienden”.

Zoveel is duidelijk: als je aan deze ziekte lijdt ben je een paria in onze maatschappij.

De directeur van Home Marjorie ontvangt ons met klasse: Ons huis is jullie huis. Bedjes gespreid, avondmaal en ontbijt voorzien. Vorige week vierden ze hier hun vijftienjarig bestaan. Met een groot feest. Alles erop en eraan.

Hier in België lukt dat al. In veel andere Europese landen niet. Daar is geen gestructureerde opvang voor Huntingtonpatiënten.

Morgen rijden we naar Namen. Naar Home Beau Vallon. Daar hebben ze een huis voor ons gereserveerd. De lasagne hebben we zelf meegebracht.

Morgen dus meer nieuws op deze blog. Na morgen gooien we Jeroen voor de leeuwen: alleen voor de resterende 9800km.

Succes Jeroen, we zullen je volgen.

home.marjorie@emmaus.be
IMG_0043

IMG_0057

IMG_0108

IMG_0132

IMG_0168

IMG_0173

IMG_0226

IMG_0259

IMG_0262

IMG_0267

IMG_0273

IMG_0299

IMG_0348

Advertenties

2 Reacties op “

  1. Veel succes! Wij volgen je via de blog samen met je tante emma! Groetjes Isabelle (verzorgende bij familiezorg)

  2. Wij volgen jou ook via de blog tijdens de logopediesessies in home marjorie. Veel goede leesoefeningen voor mij!
    Straks ga ik fietsen met mijn driewieler in het bos.
    Groetjes,
    Marleen

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s